webheader 1

Afgelopen week


17 januari
Het leek een week te worden als alle andere weken met weinig te beleven en bewegen. Waar moet je heen, alles is dicht vanwege de Corona-maatregelen, en ik ben nog dusdanig gehandicapt dat veel of ver lopen zijn negatieve weerslag heeft. Maar hoe anders kan het lopen ? Afgelopen woensdag kreeg ik totaal onverwacht een telefoontje van één van de toeleveranciers van onze spellen of ik asjeblieft langs wilde komen, omdat ze 2 rolcontainers vol hadden staan. Nu had ik tot dan toe nog pas 2x in de auto gereden, korte stukjes. En aangezien ik vlak vóór de lockdown uit voorzorg nog even spullen had opgehaald, kwam dit als een totale verrassing. Maar om al die dozen mee te kunnen nemen moest ik eerst nog een aantal dozen uit de auto halen, 7 stuks. Met één hand en een steekwagen ben ik aan het klungelen gegaan (andere hand had ik nodig voor mijn kruk, zoals u begrijpen zult). En die dozen maar heb ik even tijdelijk voor het huis gezet. Het ritje van ong. 10 km was wel iets verder dan ik tot nu toe gereden had, maar daar zag ik niet tegen op. Wel had ik op voorhand gevraagd of ik bij het inladen geholpen kon worden en dat was geen probleem. Wat bleek ? De lockdown is door de kringloop aangegrepen om rigoureus op te ruimen, schoon te maken en te verbouwen en dus stonden die 2 rolcontainers "in de weg". Met een propvolle auto ben ik weer naar huis gereden en direct kwam Jeanet aangelopen, want zij had mij zien klungelen met de steekwagen en wilde wel even helpen de dozen naar binnen te dragen. Ook die uit de auto, maar dat vond ik geen goed idee, waar laat ik die 18 verhuisdozen dan ? Wel fantastisch hoor, zo hulp te krijgen, dank Jeanet !
's Middags ben ik even naar Karin gereden. Zij genoot er altijd zo van om te snuffelen in kringloopwinkels, maar ja, dat is even wachten tot alles weer open gaat. En als Karin niet naar de kringloop komt, moet de kringloop maar naar Karin komen, toch ? En het uitzoeken van al die dozen is net Sinterklaas, je weet nooit wat er uit komt. Maar omdat ik zelf ook niet zo handig ben met één beschikbare hand hebben we het beperkt gehouden tot een doos of 5 die ik bij Karin naar binnen heb weten te krijgen (en later weer terug in de auto). Wat er in die dozen zat weet ik nu eigenlijk niet meer, wel leuk, niet spectaculair, maar inmiddels heeft Karin toch ook weer "werk" te doen. In de afgelopen weken kon ik haar natuurlijk niet voorzien van uitzoekwerk en is ze aan het puzzelen geslagen, heel knap met die handen van haar !
 Zoals u kunt begrijpen is er de laatste weken bij mij thuis niks aan het huishouden gedaan. Ja, ik heb wel de hoogstnoodzakelijke dingen voor elkaar gekregen: de was doen, afwassen, vaat opruimen, was opvouwen, koken, een beetje vegen (stofzuigen was te zwaar), zelfs mijn bed verschoond en een lap door het toilet en dat was het dan wel. Nu ben ik eerlijk gezegd beslist geen fan van het huishouden en in het verleden geweldig verwend met huishoudelijke hulp. Maar dat is de laatste jaren niet het geval geweest. Ik had al eens laten doorschemeren dat ik in dat opzicht zoekende was en totaal onverwacht kreeg ik een telefoontje van Henriëtte, een dochter van een collega-kraamhouder, die ik wel eens ontmoet had. Op voorhand was ik al ontzettend blij en toen ze vrijdag om 8 uur voor de deur stond, kon ik mijn geluk niet op. Natuurlijk hebben we eerst even koffie gedronken, gepraat en afspraken gemaakt. En het klikte zó goed tussen haar en mij, dat ik er vertrouwen in heb dat het hele(huishouden)-maal goed gaat komen. Henriëtte ging aan de slag en ik heb zo goed mogelijk geholpen met uitzoeken en opruimen, hondenkussen en knuffels gewassen en wat ik nog meer kon doen. De tijd vloog om en ik moest haar gewoon tot stoppen roepen. Toen ze weer weg was, was ik zó blij met het schone deel en de heerlijke geur van schoonmaakmiddelen, dat ik haar zaterdag nog een SMS-je heb gestuurd. Fijn om ook daarbij geholpen te worden. Het werd dus een week met verrassingen en hulp alom.
En als u nog niet genoeg hebt gelezen, zet ik hieronder nog een stukje belevenis, opgedaan in Engeland.

Lieve lezers, ik hoop dat u met plezier onze belevenissen in Dortmund hebt gezien. Toen we een beetje bekend werden met de hondenwereld kwamen we er vrij snel achter dat in Engeland een enorm grote show werd georganiseerd, elk jaar in maart, de Crufts. Wellicht heeft u daarvan ook wel gehoord of op TV daarover iets hebt gezien. Het is de grootste hondenshow ter wereld !!! Van een collega standhouder die daar jaarlijks een plek huurde wisten we, dat het gigantisch duur was om daar als standhouder te staan. Maar dan zou het slimmer zijn om eerst eens te gaan kijken hoe het daar toe zou gaan. En ja, we hebben een plek op een veerboot geboekt en zijn zo op weg naar Engeland gegaan. De Crufts vindt elk jaar in maart plaats in Birmingham en op zo’n 30 km daar vandaan hebben Karin en ik een hotel geboekt, in Coventry. We waren natuurlijk heel nieuwsgierig en bij de ingang werden we al snel betiteld als VIP’s, omdat we “overseas visitors” waren, herkenbaar aan een badge. In een aparte ruimte konden we naar hartelust drinken en versnaperingen kosteloos halen, onze bagage veilig daar wegzetten en toen op naar de honden. Het was overweldigend, maar totaal anders dan we hier in Nederland hadden gezien. Overal (vrij kleine) hokken voor elke hond, de showringen ook aan de kleine kant, maar wat wil je ook, met 20.000 deelnemers en meer dan 100.000 bezoekers. En de Crufts is een 4-daags evenement waarbij ook allerlei andere aspecten van het hondengebeuren aan bod komen: junioren kunnen hun hond showen, gehoorzaamheidskampioenschappen, behendigheidswedstrijden en hulphond-demonstratie, kortom een gebeuren waar je ogen te kort komt. En wij, “VIP’s” hebben echt onze ogen uitgekeken, maar waren aan het einde van de middag versleten van al het lopen. Het lag in onze bedoeling om nog een 2e dag ook te gaan kijken, maar dat is er niet meer van gekomen.

Járen later, toen we nog een keer naar de Crufts gingen als bezoeker, waren de bezoekers van overzee zo in aantal toegenomen, dat we geen VIP’s meer waren. Maar ook toen hebben we het geweldig naar onze zin gehad. Gezien de prijzen van standhuur hebben we die stap als verkopers nooit aangedurfd, ook vanwege de bijkomende kosten van overtocht, overnachting en wat dies meer zij. Op de website van de Crufts zag ik, dat in dit jaar (2021) de showdata zijn verschoven naar juli, vanwege de corona uiteraard. Het is te hopen dat het nu wel door kan gaan en dat het wederom spectaculair is. 
Hier laat ik het bij, graag tot volgende week allemaal ! Het ga u goed en verveel u niet !

24 januari 2021
Terugkijkend op de afgelopen dagen kan ik u melden dat ik nu al redelijk vaak zonder krukhulp loop, het restant van de dozen van vorige week in 2 etappes met Karin heb uitgezocht en daarbij troffen we onder andere een leuk aantal mooie, gewilde puzzels. Uiteraard kon ik die op internet zetten en van de 31 zijn er nog 11 "over", de overige zijn (of gaan maandag) weg. En natuurlijk ook de spellen worden niet vergeten door ons, veel nakijkwerk, maar ja, dat hebben we onszelf op de hals gehaald omdat we mensen eerlijk waar voor hun geld willen bieden.
Had ik vóórdat ik viel zo'n 350 advertenties op Marktplaats staan, nu is dat heel erg teruggelopen naar iets meer dan 250. En hoewel er in die 5 weken best veel is bijgezet, werd er ook flink verkocht en daarnaast zijn ook veel advertenties verlopen, die dan automatisch worden verwijderd. Dus blijven we zo hard als mogelijk werken om weer "op peil" te komen.
En Henriëtte stond vrijdag weer om 8 uur voor de deur, heeft hard gewerkt en gaf me vorige week al aan, dat ik wellicht in aanmerking kom voor thuishulp via de Sociale Dienst. Dat heb ik dan ook aangevraagd en moet natuurlijk even afwachten of dat wordt gehonoreerd. Hoe dan ook, ik ben hartstikke blij met Henriëtte's hulp, wel lachen hoor, ze weet niet van ophouden. Maar tijd is tijd en een kopje koffie daarna is zeer verdiend !
De hulp van Jeanet heb ik niet echt meer nodig en dus ben ik even een dank-je-wel-kadootje gaan brengen. Maar het leuke contact houden we er wel in, van weerskanten !
Meer weet ik even niet te verzinnen zonder in herhaling te treden of u te vervelen, daarom nog maar eens een stukje "avontuur" hieronder.


Omdat Karin en ik als standhouder bijna overal te vinden waren op allerlei hondenshows, kregen we dikwijls ook uitnodigingen voor andere hondenevenementen en kregen we uiteraard steeds meer terugkerende klanten. Nu ben ik zelf niet zo sterk in gezichtsherkenning, maar Karin des te meer en zij gaf mij (omdat ik de grootste kwebbel ben) dan snel achtergrond-informatie: die mensen hebben Shelties, zij zijn van de Keeshonden, daar komt mevrouw X van de Ierse Wolfshonden. En met die informatie begon ik dan een gezellig praatje en kon je toch een “band” met al die mensen krijgen. We zijn door de jaren heen een goed team geweest, elkaar aanvullend en indien nodig ook corrigerend, maar ook veel gelachen en op onze reizen in de auto ook heel veel gezongen, soms ook tweestemmig. Veel mensen hebben ook gedacht dat we samenwoonden, een “stel” waren. Daar deed het volgende verhaaltje beslist nog een schepje boven op: Ik had een aanhanger gekocht, donkerblauw met een grijs zeildoek dak. Niet hoog, wel lang en praktisch: de houten zijschotten konden er afgenomen worden en dan bleef er nog een flinke bodem met een kop-schot over. Die aanhanger , een dubbelasser, dus met 4 wielen, wilden we lekker opknappen en mijn jongste zoon Lex wilde daarbij wel helpen. Alles geschuurd en in de grondverf gezet en daarna moest hij een nieuw kleurtje krijgen. Lex mocht kiezen welke kleur en hij koos…. Lila (lavendel) of rose, zo u wilt. Het werd een keurige aanhanger, maar wist ik veel dat die kleur ook nog een betekenis had, zo groen en onbedorven (of dom) was ik. Het leuke was, dat die lange, vrij lage, rose aanhanger wel opviel en passerende collega’s toeterden en zwaaiden even. Na járen had de aanhanger weer een opknapbeurt nodig en kozen we voor het Hollandse oranje (we kwamen immers overal, ook in het buitenland). Commentaar alom, want roze was toch veel “beter”? Ach ja, maar toen de auto met aanhanger moest worden vervangen zijn we over gegaan naar een bestelbus en daar rijd ik nu nog mee (wel telkens een andere gehad).

Ooit hadden we ingeschreven op een hondenshow in Frankfurt, 450 km van huis. Toen we daar aankwamen, tamelijk laat al, moesten we zo snel mogelijk de aanhanger uitladen, alles op onze 12 m² neerplanten en nog sneller wegwezen, want de hal moest worden afgesloten. De volgende morgen moesten we dus temidden van die chaos onze stand zien op te bouwen, beslist erg lastig omdat overal kratten, dozen en tassen stonden, die je eigenlijk niet kon stapelen en omdat er al veel mensen aanwezig waren, we die ook niet in het looppad konden zetten. Na een langere tijd dan gewoonlijk is onze stand dan uiteindelijk in redelijke vorm gekomen en konden we beginnen met de verkoop. Was niet de beste Frankfurt-omzet die keer. Wel waren we het jaar ervoor ook daar geweest en toen hadden we het geluk bijzonder mooie T-shirts te kunnen verkopen in zachte kleuren (lichtblauw, lichtgroen, lichtoranje) maar gemêleerd. En dat in combinatie met een opdruk naar keuze, ter plaatse gedrukt, was een overweldigend succes. Leuk om daaraan terug te denken ! Volgende keer weer een ander stukje hondenwereld !
Ik hoop dat u heeft kunnen genieten van alles wat ons is overkomen en ik blijf u op de hoogte houden, zelfs nu we een avondklok hebben.