webheader 1

Afgelopen week, een terugblik op wat ik beleefde, meemaakte en overdacht.

6 aug 2022
Men zegt weleens dat oude mensen vaker terug kijken naar het verleden dan jongeren. Dat is (voor mij) ook wel logisch, want de herinneringen stapelen zich op, en dat zijn er uiteraard in de loop der
jaren vele geworden. En misschien is het zo, dat mensen niet veel meer omhanden hebben, hobby’s, bezigheden, werkjes als afleiding. Ja dan heb je tijd genoeg om te mijmeren. Nu is dat laatste
voor mij niet het geval, toch wil ik hier in dit stukje in vogelvlucht over mijn jeugd iets vertellen en soms denk ik dan glimlachend aan “die goeie ouwe tijd”. Mijn ouders kregen verkering in de
oorlog en hadden trouwplannen, toen mijn vader werd uitgezonden naar Indië, het huidige Indonesië, van 1946 tot 1950. Via brieven en zelfs een opgenomen LP met eigen gesproken tekst
hielden ze contact en in 1951 was dan eindelijk voor hen de grote dag, hun trouwdag. Woonruimte was er in die tijd net zomin als nu, dus trokken ze in bij Opa en Oma van vaders-kant en
kregen de bovenverdieping van een relatief klein huis, waar wel een keukentje was ingebouwd. En na 10 maanden kwam ik ter wereld. Mijn Oma was dolgelukkig, want zelf had ze als oudste,
enige meisje 10 broers, kreeg alleen zelf een jongetje (mijn vader dus) en toen ik dus een meisje bleek te zijn kon ze haar geluk niet op, temeer omdat ik ook nog eens naar haar werd vernoemd
(ik heb 2 namen, van beide oma’s, dat ging vroeger dikwijls zo). Roepnaam Willie, net als Oma, en om ons uit elkaar te houden werd het later grote Willie en kleine Willie. Maar het was niet
allemaal zonder zorgen, want ik werd geboren met een gespleten gehemelte. Geluk daarbij was, dat mijn bovenkaak niet was vervormd, dus ik had ook geen hazelip. Problemen gaf het natuurlijk
wel bij het voeding geven. Moedermelk werd afgekolfd en met een lepeltje bij mij naar binnen gewerkt. Tot ik, 3 maanden oud, in het Stads- en Ac.Ziekenhuis (Utrecht) kon worden geopereerd
en er een “plastic” gehemelte werd ingezet dat kon mee-groeien en nu, 70 jaar nadien, er nog steeds zit. Grandioos dat men in die tijd dat kon doen ! Er was door Prins Bernhard destijds beloofd,
dat alle Indiëgangers bij terugkomst snel aan een huis geholpen zouden worden en mijn vader heeft geprobeerd daar ook aanspraak op te maken. En ja, na een kleine 3 jaar kregen mijn ouders
een eigen huisje, nét om de hoek van mijn geboortehuis. Het had een woonkamer, een vóórkamer met daar tussen een alkoof. De keuken was een uitbouw en met een deur was ook naar
de lange, smalle tuin te gaan. Boven waren een “ouderslaapkamer” en nog een kamer boven de alkoof, dus niet zo groot, er kon wel een 1-persoons bed in, en dat werd mijn slaapkamer.
Boven de huiskamer was dan de zolder-ruimte. Eigenlijk was het in mijn optiek een goed ingedeelde woning. Zelfs mijn overgrootmoeder heeft nog enige tijd bij ons ingewoond, de voorkamer
was háár verblijf. Mijn broer werd 3 jaar na mij geboren en de alkoof werd babykamer, terwijl hij wel op de slaapkamer bij mijn ouders sliep. Vanuit dat huis mocht ik, toen ik wat ouder was,
zelf naar de kleuterschool lopen, soms ook met de step. En toen broer Ronald goed en wel kon lopen zaten hij en ik vaak hand in hand op het stoepje bij de kruidenier om te kijken of
we Oma al konden zien aankomen, die immers net om de hoek woonde.

Na enkele jaren verhuisde ons gezin naar een andere wijk, waar ons een duplex-woning wachtte. Wel buren onder, maar in huis alles gelijk-vloers, met een iets grotere woonkamer, 3 slaapkamers,
een badkamer met lavet, een keuken en een balkon, alwaar een groot kolenhok stond. Want CV was er niet, in de huiskamer werd de kolenkachel gestookt en in de slaapkamers was het berekoud
in de winter, met dikke ijsbloemen op de ruiten. Maar ook met een kruik in het koude bed, en óp het bed 2 (soms 3) wollen dekens. Aangezien ik al een flinke meid was van 7 jaar werd het mijn taak
om te zorgen dat de kolenkit ‘s winters
dagelijks gevuld was en de asla ‘s morgens leeg te halen, zodat de kachel weer kon worden opgestookt. Een ander karweitje was om op de (geleende) fiets
naar het centrum te rijden naar de gasfabriek, waar ik muntjes moest kopen die thuis in de gasmeter gingen, zodat er gas was om te koken.
En natuurlijk de kookwas op maandag in zo’n grote ketel.
Ja, dat waren nog eens tijden toen ! Wat hebben we het nu dan luxe met onze CV, warm water, gas om te koken naar believen en dekbedden in plaats van lakens en dekens. Een elektrische
deken in plaats van een kruik en minder strenge winters, zonder ijsbloemen. En een douche (die hadden wij toen ook wel, maar je moest eerst in het lavet klimmen en dan kon je op het zitgedeelte
je lekker douchen). Er waren in die tijd ook nog buurtwinkels: een sigarenzaak, een kruidenier (met papieren zakken) waar je nog koffie en suiker in kleine hoeveelheden kon kopen, een groenteman,
een slager die ook wild en gevogelte verkocht, een drogist, een kapper en één benzinepomp met persoonlijke bediening.
Tegenwoordig gaat dat bijna allemaal op in supermarkten en grootwinkels.
Nu ik eenmaal begonnen ben is er bijna geen eind aan te breien, maar ik beloof u dat ik een volgende keer nog verder vertel. Ik ben in bovenstaand verhaal nog geen 10 jaar oud, dus …..tot later.


13 aug 2022

Had ik vorige week nét mijn verhaal op internet gezet en was bezig met spellen op Marktplaats te koop aan te bieden, toen mijn computer aangaf dat hij de mailtjes niet ophaalde. Uiteraard heb ik geprobeerd dit te herstellen, maar er ging iets goed fout: het hele scherm weg. Wel gaf de computer aan dat hij opnieuw moest opstarten, maar als dat was gedaan bleef hij dat herhalen (opstarten)
en ik kwam niks meer verder, wat ik ook probeerde. Hij gaf wel wat herstelopties aan, maar geen goede reactie, totdat ik hem maar helemaal uit heb gezet en mijn computerman Richard een app
gestuurd om hulp. Maar ja, in het weekend werkt ook hij niet, dus moest ik geduldig wachten. In de tussentijd heel veel spellen verpakt en alvast gefotografeerd en dat gaf een heel fijn gevoel.
Deze week had ik ook geen omkijken naar Karin, want die was met haar familie een weekje naar Texel. Troffen het natuurlijk geweldig met het weer ! ‘s Middags kwam Cees, de man van Jeanet
even vragen of hij naar mijn hekje mocht kijken. Ik had zijn hulp daarbij ingeroepen omdat het was “verzakt” en sloot niet gemakkelijk meer. En die handige Cees wist het prima te herstellen, dus
was ik daarmee dolgelukkig. Brutaal heb ik hem ook gevraagd of hij wilde kijken naar één van de opslagen (het zgn. tuinhuis), waarvan de deur helemaal niet meer sloot en Cees vond dat een
uitdaging om hem passend te krijgen. Toen Jeanet haar man niet meer in mijn voortuin bezig zag kwam ze even kijken of alles nog wel goed ging, dus gezellig een visite erbij ! En die lieve meid
had al aangegeven dat ze met de lading spellen die maandag zouden komen, weer graag wilde helpen met sorteren. Uiteindelijk was zaterdagmiddag de tuinhuis-deur weer af te sluiten en was
ik Cees daarvoor zeer dankbaar. Ga hem zeker nog eens contacten over karweitjes die nog op mijn eigen lijst staan, maar waarvoor mij eigenlijk de tijd ontbreekt. U hoort t.z.t. wel !

Maandag nam Richard contact met me op vanwege de computer. Ik had hem ‘s morgens maar weer eens aangezet en iets aangeklikt waarbij de computer alles naar de beginstand zou terug-
plaatsen. Dat duurde 2½ uur (inmiddels Richard dit ook verteld) en ik zou hem inseinen als dat instellen klaar zou zijn. Toen bleken echt alle door mij gebruikte programma’s er af gekieperd en
heeft Richard met behulp van Teamviewer alles op afstand weer kunnen herstellen, ook een karwei van 1½ uur ! Maar….hij doet het dus sinds maandagavond weer en had ik de volgende ochtend-
uren nodig om alle mailtjes (die nu dus weer binnenkwamen) te beantwoorden.

Donderdag met de honden naar Monster geweest, via Vlaardingen, waar ik Riet met haar hond heb opgehaald. We wilden naar het hondenstrand daar, waar honden het hele jaar door los mogen lopen. Door een fout-genomen afslag hebben we wat rondgereden, maar tenslotte bij de molen uitgekomen, waar de Molenslag naar het hondenstrand begint. En daar is de auto op een reuzegroot
parkeer-terrein goed neer te zetten. Stukje trap op en duin over en dan sta je o het strand. Honden losgelaten en jongens, wat een plezier hebben ze gehad, lekker in het water, de één wat verder
dan de ander, maar zo leuk. En vooral al die andere vreemde honden, even snuffelen en kennismaken en bepalen of je met die hond wel of niet wil spelen, of lekker samen rennen. Ondanks de vele mensen met honden viel het mij mee dat onze honden ons toch weer regelmatig wisten terug te vinden, al moest ik Samba wel eens wat helpen daarbij want die ging er soms blind in bij het spelen ! Tenslotte was het welletjes en wilden we op een terrasje een kop koffie drinken maar…..Samba liet zich niet aanlijnen, kwam wel in onze buurt, maar vliegensvlug ontweek zij grijpgrage handen.
Het kostte ¾ uur om haar uiteindelijk te pakken en daarna kon zij dus geen (eigen) kant meer op. We hebben een héérlijke ochtend gehad en onze viervoeters eveneens. Om half 2 was Riet weer
thuis en ik een goed halfuurtje later. Maar Hunter vond het nog niet genoeg, want bij het uit de auto halen sprong hij voor mijn benen langs en liep weer eens weg. Ik heb het hek en de voordeur
open laten staan, Samba binnen gebracht en koffie ingeschonken. En zie: een verderop wonende buurvrouw kwam Hunter netjes terug brengen, die in haar tuin snuffelde om met haar hond nog
wat te spelen. Eind goed, al goed dus. Nog pakketjes verzend-klaar gemaakt en die weggebracht en zo is weer een fijne dag toegevoegd aan mijn leven. Vrijdag kwam Karin weer terug van een
weekje vakantie op Texel, waar zij en haar familie hebben genoten en ook prachtig weer meegekregen hebben. Nu is alles weer “bij het oude” en verhaal ik u volgende week op ????