webheader 1

Afgelopen week

12 juni

Het kan u niet ontgaan zijn: deze week beginnen de voetbalkampioen-schappen. Al een paar weken zijn er op tv ook allerlei reclames rondom “oranje” te zien, de meeste van supermarkten. De eerste was de Jumbo met de “Snollebollekes juichcape” en naar mijn idee ook de beste. Nu, terwijl die reclame dagelijks meermaals langskomt, moet ik er nog altijd om lachen en word ik er vrolijk van. Zo kan die van Plus er ook mee door, die met Wolter Kroes en de lego-poppetjes, inkoppertje. Maar AH slaat de plank toch volkomen mis, als Ilse een oproep doet voor “oranje” en de medewerkers als zoutzakken blijven staan en totaal niet reageren. Dan maar meelopen naar de bitterballen (voor die klant). En dan is er ook nog die van Bol.com in de Belgische straat, ik snap die reclame niet eens ! Nee, laat mij maar lekker (zonder cape) meejuichen en hupsen naar links, en hupsen naar rechts. Ik vind het echt weldoordacht hoe ze telkens andere groepen in beeld brengen die vrolijk hupsend gaan voor “ons” Oranje. Moge de voetballers deze voorpret wáár maken, ja toch ?

Dan bij mij thuis. De partner van Henriëtte zou maandagmiddag na zijn werk in mijn voortuin aan de slag te gaan. Nadat vorig jaar de hele straat was opengelegd en opgehoogd, moesten de tuinen overal ook wat hoger en eigenlijk was die van mij amper verzakt. Maar voor het nette moest de betegelde tuin wel opnieuw gedaan worden. Vincenzo kwam rond 15.30 uur en bracht een collega mee die spontaan zijn hulp gaf. Geloof het of niet, in 3 uur tijd hadden die binken alle tegels eruit, stoeptegels en die grote grindtegels, bij elkaar 30 m2. Toen zand erover (in de voortuin dan hé) en die hele oppervlakte weer betegeld ! Strak, keurig, vlak, iets aflopend voor het regenwater, een compleet andere tuin en een prachtig gezicht ! Nu nog opfleuren met wat bloembakken en een brede rand met beplanting (dat had ik al veel langere tijd in gedachten). Het wordt wat bij mij hoor !
Ik heb een andere auto gekocht ! De bus is ingeruild, inmiddels is de andere afgeleverd. Ik had al wel geschreven dat ik vorige week een leuke auto op het oog had (eigenlijk per ongeluk, was niet echt nu al de bedoeling). Het was een Fiat Panda, diep paars. Nu is dat wel heel iets anders dan de bus, maar eigenlijk bedoeld als een boodschappenauto, terwijl ik -echt waar- toch in die Panda nog 12 verhuisdozen kwijt zou kunnen. Maar dat is voorlopig nog niet zo van belang, markten zijn er niet, ben aan het "tobben" met bewegen en ga straks een doktersafspraak maken om te kijken of er nog iets aan te doen is. En die 12 dozen zouden wel genoeg kunnen zijn voor mijn wekelijkse afhaal-ritjes, indien nodig rijd ik dan wel 2x. En het verhaal gaat nog verder. Ik had dus een proefrit gemaakt en was wel een beetje verliefd geworden, leuk auto'tje, netjes, wel klein, maar ook niet zo duur in wegenbelasting, benzineverbruik enzo, en dan die kleur !!! Ik was tijdens die proefrit ook even naar Karin gereden, want in een "gewone" auto kan zij wel instappen, zodat ze dan vaker bij mij zou kunnen komen als ik haar haal. Doch Karin had geen goed woord over voor de auto: ze had aanvankelijk niet genoeg beenruimte (stoel verschoven, toen wel), de rugleuning stond te rechtop (heb ik aangepast), ondersteuning van de bovenbenen was te "kort", kortom het was maar niks. Nu hoef ik me daar niks van aan te trekken, Karin kan geen auto rijden en het is uiteindelijk míjn auto ! Na de proefrit heb ik (vanwege krappe tijd) afgesproken dat ik dinsdag terug zou komen en de knoop doorhakken. Maar 's avonds werd ik gebeld door Piet (garage) en hij zei:" jij wilde toch een Kia Soul? Ik heb er een binnengekregen en dat is net wat voor jou. Kom morgen maar praten, we komen er samen wel uit". Ik vind zoiets geweldig, het zou de 5e auto zijn die ik bij Piet kocht en al die jaren seinde hij me in als mijn bus aan vervanging toe was. Maar heb toen een lijstje gemaakt en beide auto's naast elkaar gezet met de plussen en minnen en ik kwam toch uit op de Panda. Ik had uiteraard ook Karin op de hoogte gehouden van deze ontwikkeling. En raad eens wat ? Dinsdagochtend belde zij me, en was 180 graden omgedraaid: die Panda was toch eigenlijk wel een heel goede keus. Mijn mond viel open, dat begrijp je. Ik dus naar Piet voor het verkoop-gesprek, eerst nog wat gezellig dollen met zijn vrouw (die steevast Mw. Kerkmeijer tegen mij zegt, terwijl Piet gewoon Wil zegt) Dat tekent toch wel de goede relatie die we hebben ! Ik moest nog even wachten, dus ben ik buiten gaan rondkijken en ik zag 3 Kia's Soul, kleur zwart. Welke was het ? Geen idee. Karin had me op het hart gedrukt om goed te onderhandelen over de inruilprijs van de bus en als het te pas kwam, kon ik haar desgewenst even bellen voor ruggespraak. Meegaan wilde ze niet (zij is een veel hardere onderhandelaar dan ik) dus ik met Piet eerst eens gekeken naar "wie van de 3". Ik gaf mijn bezwaren aan hem door, vooral de krappere bagageruimte. Dat werd al snel van tafel geveegd en bovendien zou die Soul de mogelijkheid hebben om in een handomdraai (bij de garage wel) de hele achterbank weg te halen, kwestie van 8 boutjes of schroeven ofzo en dan had ik uiteraard een veel grotere laadruimte. Wij naar binnen voor de onderhandelingen. Nu is die Kia Soul veel meer "auto" met een heel eigenwijs uiterlijk, enigszins vierkant en robuust. Maar de aanschaf was wel duurder. Piet gaf me de inruilwaarde van de bus door, en die was niet verkeerd. En toen hij aangaf dat er nog behoorlijk wat bij kwam ingeval de Kia, heb ik toch even Karin gebeld. Maar zij had geen beeld bij die Kia, totdat ik haar herinnerde aan de 2 keren in het verleden dat we op een zaterdag zo'n Kia van Piet mochten "lenen" opdat ik met Karin weg zou kunnen. Ja, en toen was ineens de weegschaal doorgeslagen naar de andere kant en heb ik besloten voor de Kia Soul te gaan. Het is ook wel een auto die "beter" bij mij past hoor, maar ik heb in het verleden een Fiat Panda gehad die we destijds nieuw kochten voor fl 9.999,00 (gulden dus) en hoewel het toen nog een heel simpele, basic auto was, hebben we er ontzettend veel plezier aan beleefd. En ik had me dus wel ingesteld op een Pandaatje, die nu dus een Soul wordt. Wat kan het bijzonder verlopen toch ? En toen ik naar huis reed (in de bus natuurlijk nog) had ik niet eens een proefrit gemaakt. Piet zei: joh, hogere instap, zit wel goed hoor ! Deze auto is van de 1e eigenaar, heeft heel weinig km's gereden en is altijd bij hem in onderhoud geweest. Karin nog even een bezoekje gebracht en die vroeg toen: heb je dit nu voor mij gedaan ? En zo'n inkoppertje kon ik niet laten lopen, dus JA gezegd. Gemeen he ? Maar aangezien Karin toch niet zei dat ze wel een deel wilde meebetalen, wordt het dus helemaal mijn auto. En ik ben er hartstikke blij van. Eind van de donderdagmiddag/begin van de avond zou ik hem dus gaan halen, als ik dan de autopapieren van de bus uiteraard meebracht. Dat zijn 2 "papieren", één is een kentekenpapier, de ander is een tenaamstellingsdocument, dat ik thuis moest hebben. Dat soort extra papieren had ik jarenlang op een vaste plek in een geldkistje en toen ik het wilde pakken (had het geldkistje inmiddels aan Roel gegeven), kon ik dat dus niet meer op betreffende plek vinden. Geen idee ook, waar ik dat kon hebben gelaten en zoeken was geen optie, geen beginnen aan. Toen ik 's nachts rond 12.00 uur wakker werd, kreeg ik het knap benauwd, moest Piet maar even bellen de volgende dag om raad. Maar toen bedacht ik, dat ik vast niet de enige zou zijn die zoiets kwijt was geraakt, dus ben ik gaan googlen en kwam uiteindelijk terecht bij RDW (rijksdienst wegverkeer) en kon ik voor een bedrag van € 1,05 zo'n document downloaden. Dus ik ingelogd met Digid, betaald en ja hoor, netjes het papier kunnen uitdraaien. Vond het best bijdehand van mezelf en de rust was weer terug en ik heb heerlijk geslapen daarna. En donderdagavond ging ik op pad om de andere auto te halen. Eerst nog één keer met een heel lege bus naar de kringloop om de wekelijkse dozen op te halen. Hoeveel ? Geen idee. Voor ik de Peugeotbus weg bracht ging ik nog even met de stofzuiger erdoorheen, de avond daarvoor had ik alle losse dingen al uit de auto gehaald, er moesten nu alleen nog de uitklaptafels voor de markt er uit en nog één zeil en één stoel en toen ik dat gedaan had heb ik de bus bedankt voor de jaren trouwe dienst ! En nu rijd ik dus in een Kia Soul, waar Hunter in de kattenbak een plekje heeft ! Als dit geen verhaal is..... Tot volgende keer, dan het vervolg van mijn jeugd en verder.

16 juni

Fijn dat u er weer bent !
T
oen ik mijn hoofdakte had gehaald en dus klaar voor het onderwijs wilde ik natuurlijk een baan vinden en dat ging destijds door het geven van proeflessen op de scholen waarbij ik was uitgenodigd na sollicitatie. Zo ook in Papendrecht, waar ik voor een klas kwam te staan waarvan de juf meer dan ½ uur de klas alleen had gelaten. Ik voelde me beslist niet geroepen om in die tussentijd in te grijpen of de klas tot de orde te roepen, ik had het op voorhand al helemaal gehad. Toen de commissie van toelating (wethouder en de ambtenaar hoofd onderwijs plus wat schoolhoofden) mij mijn les lieten afdraaien volgde natuurlijk nog een gesprek, waarbij ik mijn ongenoegen uitte vanwege de situatie. Ik dacht: opschieten en weg wezen. Maar u kunt zich mijn verbazing indenken toen één van de schoolhoofden mij uitnodigde op zijn school te gaan kijken. Ik in mijn auto (toen een Lelijke Eend) achter hém aangereden over de bochtige dijk in een flink tempo, nog een gesprek gevoerd en toen naar het Gemeentehuis om mijn aanstelling rond te maken.

Eén van mijn voorwaarden was: woonruimte in Papendrecht, want dagelijks heen en weer reizen vanaf Zeist was niet te doen. Ook uiteraard contact gehad met het “thuisfront” en mijn verloofde en ja hoor, als ik genoegen wilde nemen met in eerste instantie een flat, zou ik later alle hulp krijgen bij het vinden van een eengezinswoning. Dus konden wij gaan trouwen en verhuizen naar Papendrecht en dat gebeurde in augustus 1973, 3 weken na mijn start voor de klas. Ik had leuke collega’s en mijn man kon weer terug komen bij zijn voormalige werkgever in Zwijndrecht, dus het zat ons aan alle kanten mee. Vijf jaar later was ik in verwachting en toen wilden we toch wel proberen een andere woonruimte te vinden. Maar dat ging toch niet zo eenvoudig als aanvankelijk werd toegezegd. Inmiddels was ook onze 2e zoon geboren, wat nogal lastig werd om met 2 kleine kinders van 5 hoog naar de kinderwagen in de schuur beneden te gaan.Tot ik het “zat” was en een gesprek met onze burgemeester heb aangevraagd. Ik mocht daar mijn verhaal vertellen en beide heren wethouder en hoofd afd.onderwijs werden door hem op het matje geroepen. In zéér korte tijd kregen mijn man en ik toen de keus uit 2 huizen en op advies van de contactman woningbouw-vereniging kozen we het huis, waar ik nu, na ruim 40 jaar nog altijd woon !

Ons huwelijk is inmiddels helaas na 20 jaar gestrand door communicatie-problemen, onze kinderen zijn getrouwd en elders gaan wonen.

Het vreemde is, dat ik hier in dit dorp natuurlijk best goed de weg weet, en hoewel ik het hier wel prima vind, ik toch geen binding heb met Papendrecht. Zou ik terug willen naar Zeist ? Nee, aanvankelijk best wel, maar nu er totaal geen familie daar meer woont, trekt dat helemaal niet meer. Ik blijf wel lekker hier wonen, een groot, fijn huis, Hunter als gezelschap plus mijn sociale contacten en de spellen en puzzels. En binnenkort gaat mijn voortuin opgeknapt worden, dus …...
Ongetwijfeld zal ik u nog "trakteren" op incidentele gebeurtenissen van "vroeger", want er is nog genoeg om te vertellen. Het "laatste" nieuws is, dat de voortuin dus opnieuw betegeld is, dat ik heb genoten van het heerlijke weer en samen met Karin weer wat heb kunnen terugwerken, dat buurvrouw Jeanet me donders in de gaten houdt en me heeft laten beloven een doktersafspraak te gaan maken. Wat je belooft moet je doen he ? Dus ben ik dinsdag naar mijn huisarts gegaan. Eind mei schreef ik u al, dat ik veel last had van mijn rechter heup en omdat ik behalve naar die heup ook wilde laten kijken naar de linkerheup (valpartij december) en ook de linkerknie had ik e.e.a. dus lekker opgespaard aan "klachten". Na een vrij pijnlijk onderzoek vond de dokter het zinnig om foto's te laten maken en dat kon uiteindelijk nog dezelfde dag, in het ziekenhuis in Sliedrecht. Ik was uiteraard netjes vóór de afspraaktijd daar, maar wat staat er op de ingangsdeur ? "Bezoekers melden bij de opzichter". Het was op de parkeerplaats al verdacht stil met auto's en met dat stukje tekst op de deur begreep ik, dat het ziekenhuis werd gesloopt. Nooit iets daarvan meegekregen in de plaatselijke kranten ofzo. Waar is dan nu het ziekenhuis ? Bij de "buren" stond een bord "Polikliniek", dus daar maar naar binnen gegaan, trappen op, gangen door....???? Toen ik tenslotte mensen tegenkwam (die koffie dronken) mijn vraag gesteld: Waar kan ik het ziekenhuis vinden ? Antwoord: tegenover het station. Gelukkig weet ik goed de weg in Sliedrecht, dus een goeie kilometer verderop de auto geparkeerd en het nieuwe ziekenhuis betreden ! Bij de balie van radiologie (was ik iets te laat toen) werd hartelijk gelachen en al snel werden de foto's gemaakt. Voor de uitslag moest ik uiteraard weer terug naar de huisarts en dat was dan gisteren. Uitslag: flinke slijtage aan de onderdelen. De dokter verduidelijkte het met een rapportcijfer. De knie kreeg een 4, de rechterheup een 5 en de linker een 3. Niet zo best dus en ik werd doorverwezen naar een orthopeed om met hem dan verder te overleggen wat de mogelijkheden zijn en zelfs om een "lange termijn-traject" te bespreken. De afspraak daarvoor staat nu gepland op 7 juli dus daarna kan ik u misschien iets meer vertellen. Tot die tijd moet ik het even doen met de pijntjes en pijnen die ik nu ondervind. Maar niet getreurd en geen doemscenario's hoor, gewoon afwachten en doorgaan. Vindt u het niet grappig dat ik altijd weer de dingen meemaak en daar ook de humor van inzie, zodanig, dat ik u deelgenoot ervan kan maken ? Wordt uiteraard vervolgd, met hartelijke groet van mij en een  poot van Hunter.