webheader 1

Afgelopen week

18 sept.2021
Jarenlang heb ik de uitzendingen op TV gevolgd van Cesar Milan, de hondenfluisteraar. En daar heb ik ook best van geleerd en meer begrip gekregen voor “mijn” hond. Het was inmiddels al weer lang geleden dat ik zo’n uitzending heb gezien, maar bij toeval zag ik er deze week weer eentje. Toen ik met Hunter naar het uitren-veld wilde gaan, en Hunter uit enthousiasme flink aan de riem trok, bedacht ik dat Cesar Milan dit soort getrek voorkomt door de halsband hoger in de nek te leggen. Dus dat wilde ik ook doen. Voor mijn honden gebruik ik al vele jaren een zgn. half-check, dat is een halsband waaraan een klein stukje slipketting zit (waardoor de halsband strakker wordt getrokken en ook “vanzelf” losser gaat zitten als het trekken er weer af is). Zo gedacht, zo gedaan maar voordat ik de halsband ook maar een stukje “hoger” had geschoven schudde Hunter eens flink met zijn kop en ja hoor, halsband af en Hunter weg…..Hij rende richting ingang van bovengenoemd veld, maar schoot een stukje door en dan kom je in een groot park, waar honden in een gedeelte daarvan ook los mogen lopen. Maar ja, Hunter loopt mij té graag los en komt dan niet meer terug. Was van mijn kant natuurlijk heel erg dom, want als thuis de halsband af mag, komen de handelingen daartoe heel erg veel overeen met wat ik nu wilde doen. Mijn schuld dus ! Hoewel ik Hunter nog wel gewoon kon zien, was hij veel verder weg en ik loop niet snel, terwijl Hunter -als hij mij ziet, gewoon verder weg loopt. Er stond daar een mevrouw (met hondje) en die wachtte me op. We liepen samen op en ik vertelde in het kort wat er aan de hand was. Inmiddels was Hunter verder het park in gerend, hoek om, niet meer te zien. Er stond daar een bank en de mevrouw was zo lief om het park door te lopen, de andere kant om, zodat ze Hunter tegemoet zou lopen, terwijl ik lekker op dat bankje kon zitten (heup en knie zijn nog niet optimaal). Het was prima weer en er liepen meer mensen met hun hond door het park, waaronder een bekende, die zei een grote bruine hond los te hebben zien lopen. En mét komt Hunter aangerend, naar de hond van de kennis toe. Ik kon hem in zijn nekvel pakken en de halsband weer omdoen. Vond hij prima en toen zijn we alsnog naar het afgesloten ren-veld gegaan, waar hij nog heerlijk kon verder rennen. En zo is dit uitje (in het belang van de hond nota bene) weer gelukkig goed afgelopen. Gestraft heb ik hem natuurlijk niet, want het was mijn eigen domme schuld !


V
orige week schreef ik over mogelijke terugkeer van Henriëtte, maar dat ging bepaald niet soepel. Hier een uitgebreid verhaal daarvan.

Half juli ging Henriëtte als mijn thuishulp naar een andere baan. Maar na een aantal weken bleek dat een fiasco en zij wilde dolgraag weer terug in de thuis-zorg. Toen mij dat ter ore kwam heb ik onderstaand mailtje naar betreffende organisatie gestuurd.

Geachte mw. Cxxxxx,

En deze aanhef méén ik oprecht omdat ik enigszins besef hoe lastig het kan zijn om alle roosters kloppend te krijgen, achting en respect daarvoor. Zo heeft u een week of 5 geleden in mijn situatie Sabine gevonden, niet bang voor honden en niet anti-rook en tot op heden gaat het goed, wij samen. Sabine is een heel harde werker, alles moet spic en span en dat is natuurlijk heel prettig. Heb daar zelf ook van geleerd ! Niks ten nadele van haar dus. Zij vertelde me dat er voor haar binnenkort 3 weken vakantie zitten aan te komen en ik had al aangegeven dat ik die 3 weken geen vervanging wilde aanvragen. Toen kwam mij ter ore, dat de overstap naar een andere baan van Henriëtte haar niet gaf wat ze ervan had gedacht en dat ze heel graag weer terug wil (en ook mag ???) naar thuiszorg en dat op zeer korte termijn.

Misschien voelt u aan wat ik u wil vragen: zou Henriëtte weer bij mij terug mogen komen en de plaats van Sabine innemen ? Zij is dochter van een goede kennis van me, begin van dit jaar bij mij begonnen met werken, is ongeveer ½ jaar bij me geweest en in die tijd is er in mijn huis enorm veel schoongemaakt en vooral geruimd, omdat het tussen ons een heel goede samenwerking was en we eigenlijk elkaar konden stimuleren. Nog steeds is niet overal in mijn huis opgeruimd en dat zie ik ook niet gebeuren met Sabine, want die doet alles liever alleen. En hoezeer ik Sabines werk ook waardeer, ik zou het geweldig vinden als we het “oude” contact tussen Henriëtte en mij weer mogen en kunnen oppakken. De dagen dat Henriëtte kwam (‘s maandags vroeg 1 uur, vrijdags ook heel vroeg 3 uur) zijn voor mij prettiger dan nu de dinsdag en donderdag (sociale contacten), elk 2 uur.

Ik richt me met dit verzoek tot u, omdat e.e.a. zou kunnen aansluiten bij de vakantie van Sabine, zodat ik in dat geval toch niet zonder hulp zou hoeven zijn. In de hoop dat u mijn verzoek wilt inwilligen, met dank voor alle geregel hoe dan ook en teken ik met hoogachting en hartelijke groet,

Enkele weken later is Henriëtte inderdaad weer ingezet, maar nog niet bij mij. Dat zou komende week gaan gebeuren.... Maar aangezien ik niets meer hoorde en ik daar onrustig van werd, heb ik er nog maar eens een kort mailtje aan gewaagd. Toen kreeg ik het volgende mailtje terug:
Goedemorgen mevrouw K (dat ben ik dus),
Ik wilde u graag even telefonisch bereiken maar het telefoonnummer dat ik heb, is buiten gebruik. Het gaat over onderstaande. Henriëtte is inderdaad weer bij ons aan de slag en ik begreep ook van haar dat u graag weer bij haar ingepland wordt. Ik vind dat uiteraard goed maar wilde overleggen of u het ook een fijne afspraak vindt om afscheid te nemen van Sabine komende week. Dat zou Sabine wel prettig vinden. Dat Henriëtte voor vast terug bij u gaat starten vanaf week 39 (27-09). Ik hoor graag of u dit ook een goede optie vindt.
Dit mailtje gaf mij aanleiding om zelf dan maar even te bellen want mijn reactie in stilte was: "Nee dus" en echt waar, het kostte me veel praten en overreden om e.e.a. gewoon naar kómende week (week 38) te verzetten. Afscheid nemen kon ik ook telefonisch, en dat heb ik dus ook netjes gedaan. Achteraf hoorde ik, dat ook Henriëtte heeft moeten praten als Brugman, maar vanaf nu kunnen we ons beiden verheugen op de voortzetting van ons samenwerken, te beginnen met a.s. maandag !
Was wel een super-lang verhaal, maar u bent van alles op de hoogte ! Fijne dagen en tot volgende keer.


25 september
Hoe verrassend kan een week verlopen ! Zoals bijvoorbeeld afgelopen woensdag. Bij het uitlaten van Hunter ‘s morgens kwam ik overbuurvrouw Els met haar hondje Pukkie tegen. Aangezien we elkaar al enige tijd niet hadden gesproken (wel gezien en gezwaaid) was er best veel “bij te praten”. Heel leuk en gezellig. En het leuke van honden is, dat ze dan rustig blijven wachten tot wij uitgesproken zijn ! Weer thuis bedacht ik dat ik al lange tijd ook geen contact had gehad met Cynthia, van één van mijn favoriete organisatoren, dus stuurde ik haar een mailtje zoals ik wel vaker deed. Vrij snel daarna ging de telefoon, maar aangezien ik het telefoonnummer niet herkende vroeg ik met wie ik sprak. Plagerig-verontwaardigd kreeg ik toen te horen: in je mail vroeg je of ik snel iets wilde laten horen, dus …..Aangezien ik in de auto zat (stond voor gesloten spoorbomen te wachten) heb ik iets later terug gebeld en dat werd dus een gesprek van ongeveer ¾ uur, met heel veel “informatie” over en weer. Waren we dus weer lekker bijgepraat. En geheel onverwacht werd ‘s middags aan de deur gebeld: mijn zus Agnes kwam op bezoek. Aanleiding was -hoe leuk kan het zijn- mijn verhaal van vorige week, waarin ik Cesar Milan noemde met de hondenriem hoog in de nek, waarbij Hunter dus de benen nam omdat ik iets niet goed deed. Zij kwam mij een originele hondenriem brengen van Anniek Winters, die ooit cursiste was bij Cesar M. en nu een eigen hondenschool runt. Mijn zus en haar man waren daar op cursus vanwege hun hond Nora (Mechelse Herder) waarbij zij hulp nodig hadden. En beiden kregen zo’n speciale riem, dus hadden zij er 2, waarvan mijn zus er nu één kwam brengen ! Fantastisch, en die riem werkt prima ! In het gesprekje, uiteraard met een kop koffie, vertelde ze me dat ze al heel lang wekelijks mijn verhalen leest en zodoende op de hoogte is van al wat ik mee maak en wat zich bij mij afspeelt. Dat was voor mij een openbaring, temeer omdat het contact tussen ons al heel lang op een laag pitje stond. De wonderen zijn dus de wereld nog niet uit ! Wel een zeer intensieve woensdag dus.
Naast deze en andere persoonlijke contacten heb ik dagelijks ook veel app-verkeer met enkele mensen de me na staan. En een geschreven woord kan een ander zoveel goed doen, een simpel complimentje, een warm woord van medeleven, een seintje, een vraag, met elk van de "tegenspelers" op een andere manier. En ik heb u destijds verteld dat ik een nieuwe telefoon heb moeten kopen (om te bellen en gebeld te worden, weet u nog ?) waarop appen dus ook kan. Er zijn nog veel meer mogelijkheden op dat ding, mij gaat dat te ver, dus dat wil ik niet. Maar anderen (met een I-phone of I-pad) zijn daar zó aan verslaafd en zó handig mee, dat ze nep-accounts aanmaken om derden op heel diep-ingrijpende manier te kwetsen. Dat vind ik intens gemeen, gezien het verdriet dat daarmee gepaard gaat. Op TV hoor je ook van die pesterijen, zo laag bij de gronds, zo min. Heb je dan helemaal geen opvoeding genoten, heb je dan helemaal geen gevoel meer voor normen en waarden ? Niet om het een of ander, maar vaak ook zijn dit soort mensen qua intelligentie te stom om voor de duvel te dansen, maar weten ze wel alle mogelijkheden van communicatie en internet op die rottige telefoons te vinden. Zie dit verhaal uit mijn kennissenkring. Een kleinkind had een nog prille relatie met een man die in scheiding lag, maar beiden waren gelukkig met elkaar en de nieuwe situatie. Tot de ex van hem samen met een ander een nep-account had aangemaakt en zeer confronterende foto's en "verhalen" stuurde waarop beelden van kleinkind met een andere man stonden, zodat het leek dat ze haar relatie-vriend ontrouw was. Hoeveel ellende dat tot gevolg had is niet te vertellen. Gelukkig lijkt het nu opgelost en kunnen ze verder werken aan hun relatie, maar o, wat gemeen. Jaloezie ? Misgunnen ? Je weet niet wat er in andere mensen omgaat. 
Een (aangenomen) kleinkind was vorige week jarig en het contact met "eigen" familie is zo slecht dat er niemand was
(behalve haar zus en moeder) die haar had gefeliciteerd, Oma niet, ooms en tantes niet, terwijl een van de tantes dezelfde dag jarig was. Jammer he ? Er is nog veel narigheid in de wereld, die steeds meer om "ik" draait. Uit dat oogpunt ben ik blij dat er ook nog mensen zijn die om anderen wél geven en probeer ik het mijne daaraan te doen, hoewel ik zeker ook mijn tekortkomingen en fouten heb.
Lieve lezers, tot zover vandaag. Wens u alle goeds toe en sterkte als het in uw situatie tegen zit !